Cześć.
Na wstępie będę niemiły. Otóż - nie przedstawię się.
Powiedzmy, iż nazywam się H. Tak też zamierzam się tutaj podpisywać. Kim jestem?
Młodą winoroślą która dopiero co kwitnie, napotykając przy tym masę przeszkód. Cichym księżycem, który blednie w blasku słońca. Pogodą, zmienną i zaskakującą, burzową, jak i słoneczną. Jestem ostatnim krokiem swojego rozsądku. Lustrem próżności, a jednocześnie nędznym jednolitym kamieniem. Górami i lasami, nieustannie walczącymi o pozycję w przyrodzie. Jestem wszystkim? Chyba w sumie nikim. Ale aż mną samym. To zbyt wiele. Mam prawie 19 lat. Moje życie ciągle się zmienia. Odwraca do góry nogami. Ale do normalnych nie należy.
Zresztą normalność jest nudna. Pierdolić normalność! Od tego zacznę, o.
Nie wiem jeszcze o czym będę prowadził tego bloga. Wiem jedno - o mnie. Tak. To temat rzeka. Jebany egoista ze mnie. Ha, ha, ha...
Słucham własnie muzyki i zastanawiam się co napisać. Długo się do tego zbierałem, a gdy przychodzi co do czego, to czuję pustkę. Eh, muszę się znów wtopić w jednolitą formę, a nie być tylko nędzną mazią. Wbrew przedwczesnym osądom muszę od razu zaznaczyć, że kocham moje życie. Zawsze mogło być gorzej... Więc muszę doceniać to co jest. Muszę?
Kończę. Nie mogę. Chcę wszystko wylać, lecz nie mogę. To nie takie proste. Nawet tutaj.
Trzymajcie się,
H.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz